Persoonlijk kende ik Hermann 23 jaar, en naar mate de tijd verstreek, bezocht ik hem zeker een keer per maand in Brussel. Ook kwam hij eens per jaar in de winkel signeren. Hij genoot van het contact met zijn trouwe fans. De lunch voor, en het diner in zijn favoriete restaurant na afloop van de signeersessie was een vast en geliefd onderdeel geworden. Hij belde mij vier weken geleden om te vragen hoe het met mij ging vlak voor een kleine ingreep die hij moest ondergaan. Dat was Hermann ook, hij had oprecht interesse in anderen. Helaas was dat het laatste contact, want door omstandigheden kwam het er niet meer van om een bezoek te brengen. Hermann kwam altijd over als een powerhouse vol energie, creativiteit en ideeën. Hoewel ik wist dat hij ziek was, kwam de klap keihard bij mij aan. Gelukkig is hem een lang ziekbed bespaard gebleven, maar voor ons, de achterblijvers is de verslagenheid nog groter.