Hermann (87) Overleden

Op deze pagina herdenken we Hermann en de vele momenten tijdens onze ontmoetingen zoals de beroemde signeersessies

In memoriam

Hermann Huppen

Onderstaande biografie is een vertaalde beknopte bewerking van wat er op zijn website is te lezen.

In memoriam

Hermann Huppen

De talentvolle meester van de stripwereld, Hermann Huppen; Hermann is niet meer. Zondagavond 22 maart, 2026 heeft hij ons verlaten. Hij laat ons achter met zijn creaties die zullen blijven voortleven. Hermann zat altijd vol energie en scheppingskracht, bijna tot op het einde. Hermann werkte graag en veel; aan de tekentafel was hij elke dag te vinden, en hij had een enorme scheppingsdrang. Hij produceerde wel 2 tot 3 albums per jaar! Hij had een weergaloze techniek, en was een meester met penseel en aquarel. Wat een gigantisch oeuvre laat hij na!

Persoonlijk kende ik Hermann 23 jaar, en naar mate de tijd verstreek, bezocht ik hem zeker een keer per maand in Brussel. Ook kwam hij eens per jaar in de winkel signeren. Hij genoot van het contact met zijn trouwe fans. De lunch voor, en het diner in zijn favoriete restaurant na afloop van de signeersessie was een vast en geliefd onderdeel geworden. Hij belde mij vier weken geleden om te vragen hoe het met mij ging vlak voor een kleine ingreep die hij moest ondergaan. Dat was Hermann ook, hij had oprecht interesse in anderen. Helaas was dat het laatste contact, want door omstandigheden kwam het er niet meer van om een bezoek te brengen. Hermann kwam altijd over als een powerhouse vol energie, creativiteit en ideeën. Hoewel ik wist dat hij ziek was, kwam de klap keihard bij mij aan. Gelukkig is hem een lang ziekbed bespaard gebleven, maar voor ons, de achterblijvers is de verslagenheid nog groter.

Dear Hermann, we do not forget you!

Met onderstaand bericht op zijn officiële website werd het overlijden verkondigd:

“Ik moet jullie een zeer triest bericht brengen: Hermann is gisteravond overleden na een twee jaar durende strijd tegen kanker. Hoewel verzwakt, maar nog steeds dapper, was hij erin geslaagd zijn laatste album af te ronden. Dat geeft wel aan dat hij, zoals altijd, erop lette dat alles goed in orde was! Hij heeft ons fysiek verlaten, maar dankzij zijn monumentale œuvre zal hij voor altijd bij ons blijven. Ik wil jullie dan ook allemaal, gepassioneerde lezers en lezeressen, bedanken voor jullie trouw gedurende zijn decennialange carrière, van de eerste Bernard Prince tot de laatste Jeremiah. Wat er ook gebeurt, we zullen voor altijd hermannofiele tweevoeters blijven!”

Website Hermann (Frans)

Onderstaande biografie is een vertaalde beknopte bewerking van wat er op zijn website is te lezen.

Biografie

Hermann

Hermann en zijn zoon Yves H.

Hermann Huppen

…. wordt op 17 juli 1938 geboren in een Belgisch dorpje in Fagnes, tussen de stad Luik en de Duitse grens. Hij groeit op tijdens de oorlog en al op jonge leeftijd moet hij op eigen benen staan en een vak leren: meubelmaker, architect, binnenhuisarchitect… Op zijn zeventiende neemt hij de wijk naar Canada, waar hij vier jaar blijft wonen. Terug in Brussel volgt de jonge Huppen weliswaar tekenlessen aan de kunstacademie van Sint-Gilles (Brussel), maar het idee striptekenaar te worden komt nog niet bij hem op.

Jugurtha

De jonge Hermann, zoals zijn pseudoniem luidt, trekt de aandacht van Greg, door wie hij in dienst wordt genomen. Vanaf 1966 schreef de meester voor hem de reeks waarmee hij van meet af aan zijn talent als realistisch tekenaar zal bewijzen: “Bernard Prince”. Na een omweg via “Jugurtha”, waarvan hij de eerste albums tekent, begint Hermann met Greg aan een nieuwe reeks, de “western bij uitstek” “Comanche”, die in december 1969 voor het eerst wordt gepubliceerd.

Tien jaar later heeft de debutant alle kneepjes van het vak onder de knie gekregen en naam gemaakt bij een groot en trouw publiek: daarmee heeft hij alle troeven in handen om aan zijn eerste soloreeks te beginnen, “Jeremiah”, die nog altijd een groot succes kent.

Kurdy en Jeremiah

In 1982 verlaat hij de post-atomaire wereld van “Jeremiah” om zich te wijden aan “De torens van Schemerwoude”, een middeleeuws fresco waarin hij een langvervlogen tijd schitterend tot leven weet te brengen. Hermann is veeleisend en leergierig, een harde werker die geen genoegen neemt met voor de hand liggende oplossingen.

Schemerwoude

Op zoek naar nieuwe uitdagingen tekent hij in 1991 zijn eerste “one shot”, “Missié Vandisandi”, dat zal worden gevolgd door “Sarajevo Tango”, een kreet van woede en protest, rechtstreeks in kleur getekend en wegens de historische en sociale strekking bekroond met de Prix Oesterheld, genoemd naar de Argentijnse scenarist die in 1977 op tragische wijze “verdween”.

Bloedbruiloft

Met “Caatinga” schaart Hermann zich opnieuw aan de zijde van de slachtoffers van de macht, ditmaal de arme boeren uit het noordoosten van Brazilië in de jaren dertig. In 2000 maakt hij op een tekst van Jean Van Hamme “Bloedbruiloft”, dat verschijnt in de collectie Vrije Vlucht van Dupuis. Met zijn zoon Yves H. als scenarist tekent hij voor de collectie “Getekend” van Le Lombard in september een verrassend politieverhaal met fantastische inslag “Bloedbanden” en in oktober 2002 een magnifieke film-noir-op-papier, “Manhattan Beach 1957”.

Caatinga

In 2016 won Hermann een van de hoogst denkbare stripprijzen: de Grote Prijs van de stad Angoulême.

Het jaar daarop was hij, als laureaat, voorzitter van het festival. Er werd een grote retrospectieve tentoonstelling georganiseerd. De prachtige catalogus geldt als een biografie, terwijl er doorheen de jaren al vele publicaties over zijn leven en werk de revue zijn gepasseerd.

In 2017 lanceerde het duo Hermann en Yves H. een nieuwe westernreeks, Duke, die in 2023 werd voltooid na zeven delen.

Na het einde van Duke bracht Hermann in 2024 een tweeluik uit over de Romeinse verovering van Schotland, Brigantus, met Yves H. opnieuw als scenarist.

Hoewel Hermann al een goed gevulde carrière had, bleef hij nieuwe wegen verkennen en innovatieve technieken gebruiken om te voorkomen dat hij in gemakzucht verviel, wat op termijn schadelijk zou zijn voor zijn productie en wat hij boven alles verafschuwde. Kritiek op de evolutie van zijn tekeningen legde hij naast zich neer. Aan stoppen met tekenen dacht hij geenszins. De man had meer getekend in zijn leven — makkelijk tien uur per dag — dan hij had geleefd. In Zozolala nummer 81 van juni/juli 1995 liet Hermann optekenen dat hij zelfmoord zou plegen als hij op zijn zeventigste niet meer kon tekenen. De uitspraak relativeerde hij meteen door te zeggen dat hij er de moed misschien niet voor zou hebben.

Tot op zijn zevenentachtigste is hij echter blijven tekenen. Enkele weken voor zijn overlijden heeft hij nog Cartagena afgewerkt, zijn allerlaatste stripverhaal. Daarin storten vader en zoon Huppen zich op de drugshandel in de gelijknamige Mexicaanse stad. Het one-shot verschijnt op 21 mei bij Le Lombard, dezelfde uitgeverij die zijn grootste kansen had gegeven om een roemrijke carrière uit te bouwen.